Bugüne Ahmet Kaya'nın şarkısıyla başlamak varmış diyorum..
♫ hep sonradan..
içerisinde,insan özünün,tüm safiyane duygularını anlatan nadir şarkılardan.
''♫ hep sonradan gelir aklım başıma hep sonradan sonradan..♫ ''
gerçekten de böyle değil mi? nedense olayların içerisinde olduğumuz vakitler aklımıza o durumu sorgulamak hiç mi hiç gelmiyor.yetmezmiş gibi birde gerçek olmasını istediğimiz şeylere inanmak, gerçekleri kabullenmekten daha kolay geliyor hepimize.
Hep aynı yerden yara almak,karşındaki insana bir şans mı vermektir?
yoksa kendini kandırmak,tamir edilmesi gerekeni ortalıkta savunmasız bırakmakmıdır?
bu iki soruya bir türlü cevap veremiyorum ne hikmetse..
gelgitler arasında kalmak ruhuma en zor gelen durumlardan.hani elinizi uzatacak kadar yakın olduğunuzu sandığınız,yaklaştıkça uzak olduğunuzu anladığınız o anlar vardır ya bu gelgitlerin temel nedeni o anlar işte.elbet de bunu da yine elimizi uzattıktan sonra anladığımız gerçeği var.ne lanetli kelime şu ''sonra''..insanın acizliğini anlatıyor bir nevi.olayların akış sırasını bilemediğimiz gibi,yaptıklarımızın sonucunu da ön görme yetimiz oldukça az.ancak canımız acıdığında anlayabildğimizdurumlar var.ki bazen canımız acısa bile yapmaktan geri duramadığımız şeyler var..
yara kabuklarını koparmak..
geçmekte olanı tekrar eşelemek ve kanattırmak.
insanın bunu yaparken ki beklentisi nedir hiçbir zaman anlamadım.
ne yaraya faydası var,ne yaranın sahibine/sahibesine..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder